بعضی وقتها شعرها آینه زندگی روزمره آدم ها میشند. مثل دیشب که یکی از بچه ها بی آنکه سر خوشی با فرهاد داشته باشه، صدای فرهاد رو در اتاق تنین انداز کرد. همیشه وقتی فرهاد گوش می کردم، بقیه اعتراض می کردند و دیشب بی آنکه بخوام، فرهاد به دادم رسید. دیشب خودم رو تو صدای فرهاد می دیدم. مثل این بود که این منم که دارم فریاد می زنم:

                                کوچه ها باریک اند

                                دو کون ها بسته اس

                                خونه ها تاریک اند

                                طاق ها شکسته اس

                                 از صدا افتاده تار و کمونچه

                                 مرده می برن کوچه به کوچه

                                 نگاه کن

                                 مرده ها به مرده نمی رن

                                 حتی به شمع جون سپرده نمی رن

                                 شکل فانوسی اند که اگه خاموشه

                                 واسه نفت نیست هنوز یه عالم نفت توشه

                                 جماعت من دیگه حصوله ندارم

                                 به خوب امید و از بد گله ندارم

                                 گرچه از دیگرون فاصله ندارم

                                 کاری با کار این غافله ندارم

این منم که فریاد می زنم و این شما هستید که فریاد مرا نمی شنوید.

این منم که در باغ نیستم و این شما هستید که خود را صاحب باغ می دانید.

این منم که آرامش می خواهم و این شما هستید که در رویم قهقه می زنید.

این منم که نیستم و این شما هستید که هستید.

این منم که جان می کنم و این شماهستید که مرده شور جسم بی روح شده اید.

این منم که در انتهایم و این شما هستید که در آغازید.

آی آی آی...........

آی از ........

آی که دیگه ...

به اين نتيجه رسيدم كه وبلاگ نويسي هم حس و حال مي خواد. جدا از اينكه بعضي وقتها  آدمها در وبلاگ گوشه هاي پنهان زندگيشون رو آشكار مي كنند؛ تداوم وبلاگ نويسي مي تونه دو ريشه داشته باشه، اول اينكه شخص وبلاگ نويس، به وبلاگ نويسي به مثابه عرصه تبلور عمومي  تمام نواسانات و اتفاقات زندگي روزمره اش نگاه كنه، و دوم اينكه زندگي روزمره  وبلاگ نويس از چنان ثبات و عدم تغيير رفتاري برخوردار باشه، كه هيچ اتفاق و نقطه عطفي در زندگي او رويت نمي شه تا مجال تغير در رفتار وبلاگ نويسي شخص رو فراهم كنه.

در چند ماه گذشته  الي ماشاءالاه  زندگي خصوصي و اجتماعي من پر بوده از تغيير و نوسان. روزهاي نخست وبلاگ نويسي فكر مي كردم مي تونم تمام ناگفته هام رو به همراه آنچه رو كه در زندگي پشت سر مي گذارم را در وبلاگ بازتاب بدم. اما در مقام عمل به اين نتيجه رسيدم كه زندگي خصوصي و اجتماعي من آنقدر زاويه هاي پيدا و نا شناخته ـ حتي براي خودم ـ داره كه نه مي تونم ونه دوست دارم كه بتونم اونها  رو در معرض ديد همگان قرار بدم.

در اين چند وقت از همه چيز نوشتم. از اين كه چرا اسم وبلاگم رو ايست گذاشتم، تا آنجايي كه به قول سعيد رباطي خوشنت طلبي ذاتي خودم رو نمايان ساختم .  قلقلكم گرفت كه يك ذره با سعيد كوچولو حرف بزنم تا فكر نكنه كه ازش دلخور شدم. عرضم به حظور انور حاج سعيد رباطي كه چند وقت پيش طبق معمول اقدام به تنظيم دادخواست بر عليه اينجانب  در قالب  نشريه اي چند صفحه اي كه تيراژ اون تمام اتاقهاي كوي پسران و دختران دانشگاه تهران رو پوشش داده بود ،كرد اينكه؛ عزيز دل عمو و بابا ، اگه قدري چشم هاي تيزت رو باز مي كردي و به تاريخ نگارش مطلب مورد رفرنس از وبلاگ من نگاه مي كردي، مي فهميدي كه كاركرد اون يادداشت چي بوده، آق «سعيد صالح محمود رباطي» با كاري كه تو كردي مخاطب مطلب مشخص تر و بهره برداران بي اخلاق اون مشخص تر شدند، انشاءالاه كه مباركتان باشد و روزگار كاري خوشي را سپري كنيد.

بگذريم ، از اكبر محمدي نوشتم تا اكبر موسوي. از بي حالي و رخوت نوشتم تا تهديد تحديد كنندگان تحصيل.از خاتمي نوشتم تا مصدق. از حلاج نوشتم تا حكايت آغاز شدن. راستي حكايت آغاز شدن ما هم حكايتي بود بس شگرف، آن را نوشتم كه همه با خبر شوند تا  اگر فصلي هنگامه فصل، عزم آمدن گرفت؛ به سنگيني نگاه هاي ناظران بگريزد. الهي كه فصل هرگز نزديك ما نياد كه اگر بياد سنگيني نگاه ناظران مطلع از وصل ما هم كاري نتواند كردن.

از سبزوار نوشتم تا تهران. و امروز كه مي خواهم از شهركرد رفتنم، از 16 آذري كه گذشت، از حياط معرف حيات دانشگاه ، از لرزه انداختن هاي پلي تكنيك ، از انجمن دانشكده، از دل دردناك تنهايم، از خستگي ها و دلتنگي ها يم و از تائيد خواستن هاي تلنگري استادم بنويسم، نمي تونم.

اين چند سطر رو نوشتم تا باب دوباره نوشتنم گشوده شه. شايد امروز آشتي كنان من با وبلاگم باشه.

اهتمام و احترام به آزادي و حقوق فردي انسانها، گوهر مدرنيته است و فردگرايي اخلاقي عنصر اساسي و انسجام بخش دنياي مدرن. به نظر مي رسد؛ مغفول افتادن اين چند از  جميع وجوه زندگي ايرانيان، عامل مدرن نشدنمان مي باشد . روشن است كه در بزنگاهي از تاريخ به فكر درمان عقب ماندگي خويش افتاده ايم. چاره كار را در مدرنيزاسيون يافته ايم و پذيرش و  آموزش دستاوردهاي فني مدرنيته را در اولويت برنامه هاي خويش قرار داده ايم. در اين ميان نقطه ضعف ما عدم توجه به زمينه هاي فكر فن مدرن بوده است.

مرگ پشت مرگ می آید. در سبزوار دشنه فرود می آید. در علم و صنعت غریق نجات نمی آید و در علامه آمبولانس مسیر یک کیلومتری از بیمارستان دی تا دانشکده مدیریت را ظرف  پنجاه دقیقه می پیماید. جان مان در خطر است . 16 آذر را با مرگ ما جشن خواهند گرفت . بیایید به همدیگر قول بدهیم اگر تا 16 آذر در دانشگاه هایمان  چشم از جهان فرو بستیم ، جای همدیگر را در حیاط دانشگاه هایمان خالی کنیم تا حیات دوستان رفته مان را نمایان سازیم. در شکوه 16 آذری که می آید خون خواه دوستان خویش باشیم ... . پاییز سختی است، همچنان که تابستان گذشته نیز سخت بود و همراش مرگ. این ره که می برند به مرگستان است، بیایید مرگستانشان را به ایشان بازگردانیم.