|
ایست
|
||
|
دست نوشته های مجتبی بیات |

در آخر: ساموئل هانتینگتون کتاب خویش را در دهه 1970 میلادی به نگارش در آورده است. دهه ای که حاکمان اکثر کشورهای توسعه نیافته به دنبال وارد ساختن مظاهر تمدن جدید و گام نهادن در مسیر توسعه بوده اند. در نتیجه اقدامات نوسازانه حاکمان، بی ثباتی سیاسی خود را در قامت کودتاهای مکرر و انقلاب و شورش نشان داده است. استاد آمریکایی با نقد سیاست های ایالات متحده آمریکا در کمک های اقتصادی بی پایان به این حاکمان ، شرط استواری و ثبات سیاسی کشورهای دستخوش دگرگونی را گستردن دامنه مشارکت سیاسی از طریق تشکیل و نهادمندسازی نهادهای مدنی نوین می داند. از آنجایی که هانتینگتون وابسته مکتب نوسازی است کتاب وی بیشتر به تاثیر نیروهای اجتماعی داخلی در ثبات و بی ثباتی جامعه می پردازد؛ هر چند در مواردی به نقش استعمار غربی در بسیج انقلابی و انجام اصلاحات بنیادی اشاره می کند.در مجموع کتاب پرفوسور هانتینگتون اثر ارزنده ای است که توانسته است با شناخت ریشه های نااستواری سیاسی در جوامع دستخوش نوسازی نسخه ای را در برابر حاکمان این کشورها جهت سامانمندی جوامع دستخوش دگرگونی بگشاید. وی با برشمردن کارکردهای مشارکت سیاسیِ دامن گسترده و نهادمند توانسته است به صورت توامان هم به ثبات سیاسی بیاندیشد و هم حقوق ملت در ارتباط با قدرت را به رسمیت بشناسد. از آنجایی که پس از گذشت بیش از ربع قرن از نگارش اثر هانتینگتون، مسئله نا استواری سیاسی جوامع در حال توسعه با وقوع کودتا، انقلابات رنگین، اعتراضات صنفی، اعتراضات دانشجویی و شورش های خیابانی همچنان مطرح و مورد بحث محافل آکادمیک و سیاسی می باشد؛ باز خوانی آثاری از این دست می تواند به یافتن مسیر های ایمن جهت انجام اصلاحات سیاسی ـ اجتماعی با هدف بهبود وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی ـ سیاسی مردمان این کشورها منجر شود.
متن کامل را در سایت جامعه شناسی ایران رویت نمایید.

اين باهنر كه امروز بر مسند نشسته بود خوش با هنر بود كه عزم بر تعطيلي مجلس كرد و كرد. كمي فكريديم و سپس خنديديم كه مگر مجلس استبداديان هم مي تواند دم بر آورد؟ كاري نداريم كه سهميه بندي بنزين آن هم به اين سياق درست بود يا غلط. اما زيركي شخص اول مجلسيان در پايان بخشيدن بر جلسه علني امروز چهارشنبه 6 / 4 / 1386 پيش از وصول طرح سه فوريتي توقف اجراي سهميه بندي بنزين، و اعلام تشكيل جلسه بعدي به تاريخ 30 / 4/ 1386، خاطره ي هميشگي و گويي ماندگارِ فرمايشي بودن مجلس و تمكين و آستان سايي مجلس نشينان بر آستان بلند بالاي استبداد را زنده ساخت.اين باهنر عجيب با هنر است...
|
|