|
ایست
|
||
|
دست نوشته های مجتبی بیات |
تحريك شدم كه بنويسم
اول: اين روزها آدم ياد جنگ هاي هشتصد سال پيش مي افتد كه لشكريان جباري شهري را محاصره مي كردند تا در نتيجه ي پايان منابع و اوليات زندگي، شهر سوقط كند. اسرائيل و بدتر از آن دولت هاي عرب شورش را در آورده اند. حجرمنشان اسرائيلي تا هم پيماناني مثل نفت نوشان صحراگرد دارندٌ بايد هم بتازند و خون بريزند. اگر اشك ريختني است براي غزه بايد ريخت اش.
نگاشته احمد طالبي براي غره را بخوانيد
دوم: آن لنگه هاي كفش چنان هيجان زده و شادم كرد كه مي خواستم جاي پرتاب كنده اش بودم! راستي در مملكت ما چه چيز مي تواند به جاي لنگه كفش در چنين مواقعي عمل كند؟ سوالم جدي است! نماد ما براي نشان دادن نفرت چيست؟
اقدام "منتظر" قلبهاي مردم عراق را لبريز از افتخار و غرورکرده است
سوم: راستش را بخواهيد ديروز در تالار چمران فني نبودم. هم كار بسيار داشتم، و هم حسي براي آمدن داشتم. روز 17 آذر هم در دانشگاه نبودم. با اين تفاوت كه در آن روز كار نداشتم، اما حسي هم براي آمدن نداشتم. حالا كه فكر مي كنم با برنامه ديروز بيشتر مي توانم همدلي كنم تا با برنامه هفده آذري كه معلوم نيست چه در پشت اش خوابيده بود، بسان يك سال پيش تر كه حتماَ چيزي در پشت اش بود و من مي دانستم و كسي نمي دانست و من هم نمي داستم و الان هم مي دانم و نمي دانم. لااقل هرچه در پشت برنامه خاتمي بود عيان بود و آشكار...
مي خواهم چيزي بنويسم در اين سياهي! موضوعات چون سيلي سرازير مي شوند. و گويي تواني در مهار زدن بر اين سيل ها ندارم. انگار دشتي هستم در ميان كوه هايي كه از هر شيار و شكاف آن سيلي به سوي اش روان است. سيلي كه سدي در برابرش نيست ويرانگر است و من آن نيستم كه در برابر ويرانگران بنشينم. چه بايد كرد!؟ يافتم! بايد سدي زد. نه! سد نمي سازم، سد مي شوم. نه! سد هم نمي شوم، سد روزي خواهد شكست. كوه مي شوم. آري كوهي خواهم شد سر برآورده از ميان دشت. حالا مي خندم و مي پرسم: كجاست آن سيل ابله كوه نورد تا در برم گيرد!؟
و حالا چه بايد كرد با اين همه همهمه!
ساكت لطفاً لختي
پچ پچ نكنيد
سرم رفت از اين همه صداي بي سر
كمي بازي خود را بشناسيد
ابله آن است كه حريف را ابله بداند
***
شُر شُر شُر
برف كه نمي شود شُر شُر ببارد
شايد تگرگ است
و شما فكر مي كنيد باران مي آيد بلور بلور
بهتر است شبنم نبينيم هر سفيدي را
حتماً بايد تگرگ بود در اين سياهي!
در خانه می نشینم و منتظر می مانم که دولت برایم نان بیاورد.کار و خلاقیت را از خویش به دور می کنم و حاصل دسترنج دیگری را دستمایه زنده ماندن می کنم. می خواهم رفاه را برایم بیاورند. با کمترین هزینه پروار می شوم و دولت و ملت با سلاخی من دنیا و آخرت خویش را می خرند. دیگران تلاش می کنند. دولت ملزم به تامین رفاه برای تلاشگران است. من در گوشه ای کمین می کنم و رندانه با پوزخندی از پشت پوزه بند تکه ای رفاه می قاپم. دیگران می کارند و من با ولع هرچه تمام تر می بلعم.هر خوردنی پس دادنی دارد. من به زمین دولت و ملت پس می دهم. دولت: این غول مهربان با دستی دراز و گلیمی فراخ. این نا مست که با ظرفیتی عظیم شراب بی پایان نفت را می نوشد. ملت: آنان که دولتند. و من انسانی تشنه و بی ظرفیت که با لیسیدن پس مانده های نفت ملت مست می شوم. ملت مستی نمی شناسد. چون رفاه دارد. انسان رفاهمند نیازی به مستی ندارد. همیشه می نوشد پس عطش ندارد و من همیشه مست و تشنه در توهم رفاه. در مستی رفاهمندم، چون دردهایم را فراموش می کنم. شادم چون مست پس مانده های ملتم. هیچ وقت با ظرفیت نمی شوم. چون هر از گاهی می لیسم. گویی هر بار برای بار نخست است که می نوشم. به راستی مستم. فقط در عالم مستی است که می توان لیسیدن و زبان به زیر چکه ی پس مانده های ملت گرفتن را نوشیدن فهمید.
من انسانم و انسانها فاعلانی هستند صاحب رای و نماد اندیش که بر وفق درک و حاجت خویش عمل می کنند. من کنشگری هستم که زمان و مکان را می شناسد. درساختارعمل می کند بی آن که اسیر آن شود. تاریخ را می سازد، هرچند نه آن گونه که خود می خواهد. از ساختار تاثیر می پذیرد بدون آن که محکوم شود. در واقع او حاکم است و ساختار محکوم به تاثیر گذاری بر حاکم. قدرت انتخاب دارد. از طرق مختلف عمل می کند و در قبال آن چه انجام می دهد مسئول است. او به دنبال تحقق خواسته های خود بدون توجه به سازمان اجتماعی نیست، پس آزاد است که برای رسیدن به رفاه و زندگی بهتر آزاد باشد، بی آن که به آزادی دیگران آسیب رساند.
مجتبي بيات
كارشناس ارشد مديريت توسعه از
دانشكده علوم اجتماعي
دانشگاه تهران
دانشگاه تهراندانشكده علوم اجتماعي
لغت نامه دهخدا
سازمان اسناد و کتابخانه ملی
درگاه ملي آمار
پايگاه نشريات مركز آمار ايران
پايگاه اطلاعات علمي
جامعه شناسي ايران
دانشنامه آزاد ویکیپدیا
نشریه دانشجویی صبح
نشريه دانشجويي واحه
ادوار نيوز
استاد مصطفي ملكيان
دكتر عبدالكريم سروش
دكتر محسن كديور
دكتر سارا شريعتي
دكتر تقي آزاد ارمكي
دكتر محمد جواد ناطق پور
دكتر عباس كاظمي
دكتر رحمت الله صديق سروستاني
عباس عبدي
محسن فاتحي
محسن بيات
سامان صفرزايي
محمود محبوبي
فرهاد قربان زاده
زهرا بیگدلی
الياس خلج
امين پروين
یاسین وهابی
امين بزرگيان
محسن باقر لو
زهرا باقري شاد
احسان جوانمرد
فاطمه شمس
بهاره بيات
جولان فرهادی بابادی
ایوب فرهادی بابادی
داوود احمدي قيداري
سمیه توحیدلو
فرزانه جلالي
احمد طالبی
محسن جعفری مقدم
هدیه مرعشی
مريم رحماني
مريم محمودي
ندا رفيعي
نسترن محمود زاده
ولي اله رستمعلي زاده
بهروز اشرف سمناني
محمد باقر ثامنی
سپهر مساکنی
یاسر مختاری
ابوذر آذران
سید مهدی سلطانی
مسعود بربر
احمد ابوالفتحی
سحر رضازاده و رضا قاضی نوری
احمد عشقیار
البرز زاهدي
مهرداد بزرگ
ايمان ملكا آشتياني
کاوه علیزاده
نويد لطيفي
فريد مدرسي
سعيد ابراهيم حبيبي
مجتبی نجفی
عظیم حسن زاده
مرتضي اصلاحچي
هادی کحال زاده
مسيح علي نژاد
ناهید حسینی
محمد صادقي
سعيد نعيمي
فخرالدين حيدريان
احمد آدينه وند
حسن اسدي زيدآبادي
امیر اقتنائی
جلال الدين حجتي
مهدي عربشاهي
علی وفقی
علي اكرمي
مليحه سروري
سید علی ناظم زاده
عليرضا كرماني
ميلاد اسدي
سيد سراج الدين ميردامادي
مجتبي سميع نژاد
محسن شهرياري
فرزاد مشيري
رشيد اسماعيلي
علیرضا موسوی
نجات بهرامی
علي هنري
پويا هيبت الهي
سيد فريد هاشمي
مریم شبانی
امین ریاحی
هيوا مجيدزاده
|